Meet and Greet | Deel 2
Voordat ik de komende tijd blogs ga schrijven over de vrijwilligers en andere onmisbare krachten achter Stichting Holland–Oekraïne, leek het me wel zo netjes om eerst mezelf even voor te stellen. Ik ben tenslotte toch een beetje een vreemde eend in de bijt.
Mijn betrokkenheid bij de stichting komt voort uit mijn band met mijn zwager Gerard Nijssen, zoon van oprichter Dick. Gerard en ik kennen elkaar zelfs al langer dan hij mijn zus kent. We werkten jarenlang samen bij de FNOI, waar hij voorzitter van het bestuur is. Het secretariaat van de FNOI is ondergebracht bij Lejeune Association Management, het familiebedrijf dat mijn vader oprichtte en dat nu wordt geleid door mijn broer Jules. Ook mijn zus Astrid en neef Luc werken daar. Zelf heb ik er met veel plezier gewerkt, totdat ziekte mij dwong te stoppen. Nu het gelukkig weer beter gaat, pak ik voorzichtig vrijwilligerswerk op.
Voor de FNOI organiseerde ik onder meer het jaarlijkse ledenfeest. Dat was bij velen geliefd, al was het alleen al vanwege de artiesten die later landelijk doorbraken — Waylon, Gers Pardoel en anderen. Toeval? Wie zal het zeggen.
Maar goed, terug naar de hoofdlijn.
Ik ben Lisanne Lejeune, 62 jaar, en inmiddels al bijna de helft van mijn leven samen met Florentine. In een eerder leven was ik topsporter: ik speelde hockey op het hoogste niveau. Tot mijn eigen verrassing word ik, ruim dertig jaar later, soms nog herkend en krijg ik leuke reacties. Dat blijft bijzonder; sport draait immers om raken, inspireren en verbinden.
Misschien was het ook daarom dat Gerard mij vroeg plaats te nemen in het Comité van Aanbeveling. Er zijn namelijk opvallend veel parallellen tussen topsport en het werk van de stichting. Enthousiasme, doorzettingsvermogen en doelgericht samenwerken vormen in beide werelden de basis. Waar je in de sport samen toewerkt naar titels, werk je binnen een stichting samen aan maatschappelijke impact. In beide gevallen kom je verder met kleine stappen, vasthoudendheid en een helder doel voor ogen.
Het voelt voor mij heel waardevol om betrokken te zijn bij Stichting Holland–Oekraïne. De bekendheid groeit, maar het mooiste blijft het ontmoeten van de mensen die het werk daadwerkelijk doen. En dáár ga ik me de komende tijd op richten. Schrijven doe ik graag, en hopelijk kan ik de vrijwilligers achter de hulpmiddelentransporten net zo’n podium geven als ooit de artiesten op de FNOI-feesten.
In januari ga ik een rondje langs de velden maken om de vrijwilligers aan u voor te stellen. Voor nu wens ik iedereen die bij de stichting betrokken is — en iedereen die dit leest — hele fijne feestdagen en vooral veel gezondheid, liefde en vrede in 2026 (en alle jaren daarna).