Meet and Greet | Deel 1
Voor de zomer werd mij door mijn zwager gevraagd zitting te nemen in het Comité van Aanbeveling van de Stichting Holland-Oekraïne. Omdat hij met een groot stuk kaas kwam aanzetten van Zuivelboerderij Van Wees in Nieuw Vennep (aanrader!), kon ik geen ‘nee’ zeggen. Al had ik eigenlijk nauwelijks door waar ik dus ‘ja’ tegen zei.
Afgelopen weekend ben ik met zwager Gerard Nijssen dan eindelijk eens een kijkje gaan nemen bij de Stichting en ontmoette de mensen die keihard werken voor ieder transport. Soms rijden er wel 12 trailers hulpgoederen, voornamelijk voor ziekenhuizen en scholen, naar Oekraïne. Het land dat nu in oorlog is, en waar al zoveel zinloos kapot geschoten is.
Gerard is de zoon van Dick, een van de mannen van het 1e uur. De transporten gaan al sinds begin jaren 90 naar Polen en Oekraïne. Vanaf 2000 is het doorgegroeid naar een goed georganiseerde stichting, verder uitgegroeid tot wat het is vandaag, transporten naar een land in oorlog. Zo begon het niet. Kort gezegd, het is ontstaan omdat onder andere Dick als sponsor van transport met gasolie en rollend materiaal, aan den lijve ondervond in welke armoede veel delen van Oekraïne leefden.
Dick Nijssen (1941-2025) bleek later de grote inspirator en motivator en maakte de stichting tot ‘zijn kindje’. Tot aan zijn dood, was hij er dagelijks bij betrokken en reed hij nog regelmatig zelf, of mee op de vrachtwagen. Goed georganiseerde transporten van in Nederland verzamelde goederen, die niet in Oekraïne werden ‘ gedumpt’ maar terecht kwamen bij bedrijven en mensen die het hard nodig hadden. Met wie contracten werden afgesloten, die nazorg kregen, die zich moesten verantwoorden de goederen te gebruiken voor de daarvoor bestemde doelen, ter voorkoming van corruptie. Zonder iemand te kort te doen, kon Dick blindelings vertrouwen op zijn secretaris en oud-klasgenoot, Willem Schrama, het geweten van de Stichting. Willem was oud-Gezagvoerder van de Koopvaardij, de zogenaamde natte transporten en Dick was ondernemer van droge transporten. Afgelopen weekend sprak ik Willem, althans, ik luisterde geboeid naar hem. Fantastische verhalen over wat hij heeft meegemaakt. Bijna een spannend jongensboek.
Verder ontmoette ik de mensen achter de grote organisatie die de stichting inmiddels is. Allemaal vrijwilligers. Mijn bezoek bracht me op het idee om binnenkort wat stukjes te schrijven, een soort ‘Meet and Greet’ met de vele vrijwilligers. Om zo mijn steentje bij te dragen aan het goede doel dat de Stichting voorstaat. En ook als een eerbetoon aan Dick Nijssen, die ziel en zaligheid erin gestopt heeft.